Poëzie

Over voelen, loslaten en thuiskomen. Een balans tussen hoofd en hart, tussen wat gezegd en wat gevoeld mag worden. De natuur, het lichaam en de taal zelf worden spiegels van wat onder de oppervlakte leeft.

Als de storm  

Als de storm van emoties
weer kan landen
dieper dan voorheen

De vloed wegebt
het water zich een weg baant
tot het stil staat
de kou aan zich voorbijgaat
en de warmte weer toelaat

Wat als je de storm de storm laat?

De aanwezige zon plaats maakt
voor de rustige maan
de maan welke in de donkerte
het licht laat bestaan

Als je de storm de storm laat

de zwaarte voorbijtrekt
en het licht ontdekt
Het saai ons brengt
naar een plek
welke geen verveling kent

Als je de storm toelaat

de buitenlucht omarmt wordt
binnen in de ruimte
de winter de tijd heeft
om zich terug te trekken
waarin de zomer de rust
kan herontdekken

Als je de storm de storm laat
het zoet het zout leert waarderen
de winter langzaam overgaat
de bloei weer voor de deur staat
en de zomer laat floreren

De wandeling

Je bevindt je op een parkeerplaats
Dichtbij een bos
Je loopt naar de boslijn
En daar stap je over de lijn
Het bos in, de wandeling

Om je heen
Waar alle bladeren ovaal
Waar ze eentonig egaal
Bomen gladgeslepen gepolijst
Waar natuur wordt ingelijst

Paden liggen parallel
geen één kent buitenspel
Waar vogels vliegen in één lijn
Water geruisloos probeert te zijn

Grassprieten kaarsrecht staan
Waar mos zo groen als gras
Onder strakblauwe lucht
Waar geen windje zucht

Daar waar bloemen zich verbloemen
Achter het felgekleurde licht
Planten perfect presteren
Tot op de puntjes gericht

Vlekkeloos volmaakt
Onwaarschijnlijk
Onnatuurlijk

Paradijs

Als woorden dansen

Als woorden kunnen dansen
De verschillende tonen
Naar binnen kunnen stromen
Draaien, springen en omhoog veren
Om jezelf de dans te leren

Soms snel
Soms vertraagd
Soms bij elkaar
En soms
Opzichzelfstaand

Ze teruggaan
En vooruit kijken
Zich zo klein
En toch groot lijken

Kunnen vernauwen
Of rijkelijk verbinden
Zich laten vallen
En laten beminnen

Wat als woorden een cadans vormen
Samensmelten tot een klankbord
De woorden tot jouw eigen dans behoren

Of je nou opstijgt
Of op de grond neerstrijkt
Je laat meevoeren
Door de gelaagdheid
Of sterk overeind blijft

Het maakt niet uit
Hoe je de dans eert
Zolang jij de dans probeert

Zintuigen praten

Als ogen het niet verstaan
Oren het kijken ontgaan

De huid het wil begrijpen 
Het hart naar buiten blijft kijken
 
De stem zich in het hoofd bevindt
En de geur het bezinnen zingt

Laat je voeten dan vanzelf
een kant opgaan

Je benen
de weg wijzen 

Je onderbuik je als
de zon verwarmen

Zodat je hart
je kan omarmen  

Je de armen spreidt
en de wijde wereld reikt  

Het hoofd de rust
kan laten indalen

en jij, er weer
gewoon kan zijn

Voorbij gebaande paden

Soms voel je het stromen

De energie in je lijf  
van al je dromen

Je hart wil spreken
Je lichaam wil dansen

Dichtbij jezelf blijven
om niet ver van jezelf af te drijven

Is wat je lichaam
je soms influistert

Laat je op de
stromende energie meevaren  

Voorbij de gebaande paden
Op naar onbekende lanen

Get in touch.

Let’s work together

Wanna join our crazy team?

Recent Posts.

Poëzie

Get in touch.

Let’s work together

Wanna join our crazy team?

Tags.

Recent Posts.

Poëzie